هدفمند کردن یارانه ها و تجدید نظر در نحوۀ ارائه آن، سال هاست که مورد بحث قرار گرفته و ضرورت آن به نحوی که توزیع آن عادلانه گشته و از بار مالی سنگین دولت کاسته شود بر هیچ کس پوشیده نیست ولی هرگونه اقدام برای تغییر در این زمینه باید با بررسی های کارشناسی و توجه به تاثیرات اقتصادی آن به خصوص بر اقشار آسیب پذیر صورت پذیرد.
با توجه به گزارش اخیر رییس جمهور محترم به مردم، موارد زیر پیشنهاد می گردد. امید است دولتمردان ما توجه لازم را به نظرات کارشناسی ارائه شده داشته باشند.
۱- مایحتاج عمومی که به صورت کالابرگ توزیع می شود بایستی مورد تجدید نظر قرار گرفته و صرفاً به اقشار کم درآمد و تحت پوشش نهادهای حمایتی محدود گردد تا بتوانند تاثیرات اقتصادی خود را بر جمعیت آسیب پذیر بیشتر نمایند.
چنانچه پرداخت نقدی ما به التفاوت کالا یا یارانۀ آن صرفاً به اقشار کم درآمد باشد، به نحوی که مبلغ مستمری آنان افزایش یابد، تاثیر آن بر تورم محدود خواهد بود. هرگز نبایستی پرداخت سایر یارانه ها به صورت نقدی به کل اقشار جامعه تسری یابد که تورم وحشتناکی را به کل کشور تحمیل خواهد نمود.
۲- در مورد یارانه نان و گندم به دلیل عمومیت مصرف آن و استفاده بیشتردهک پایین جامعه از مصرف نان و گندم باید با احتیاط بیشتری برخورد کرد زیرا کاهش یارانه و یا حذف و پرداخت نقدی آن مشکلات زیادی را به وجود می آورد.
بایستی با اجرای برنامه صنعتی کردن پخت نان به جای پخت سنتی که هزینه های آن را کاهش می دهد و نیز توسعه نانوایی های فانتزی که اقشار متوسط از آن استفاده می کنند، نسبت به عدم افزایش بار مالی یارانه نان اقدام نمود و یارانه گندم را نیز به دلیل استراتژیک بودن این کالای کشاورزی به کشاورزان پرداخت نمود .
۳- در مورد یارانه بنزین و گازوئیل باید با اجرای مصوبه مجلس ششم مبنی بر افزایش تدریجی سالیانه به رسیدن به قیمت منطقی آن و متناسب با آن توسعه طرح ناوگان حمل و نقل عمومی، مترو و گازسوز کردن خودروها در یک برنامه ۵ ساله اقدام نمود.
۴- یارانه برق و آب راباید با تشویق و بخشودگی کم مصرف ها و جریمه و محاسبه تصاعدی پرمصرف ها و پرداخت ریالی یارانه انرژی به صنعت و کشاورزی شکل یارانه برق و آب حل کرد. پرداخت ریالی یارانه انرژی به هیچ وجه به مصلحت کشور نیست.
۵- در مورد شیر لازم است یارانه آن به جای شیوۀ کنونی (که شیر یارانه ای در بعضی از شهرها توزیع می شود و توزیع آن نیز نمی تواند عادلانه باشد )،به دامداران یا صنایع وابسته یارانه شیر پرداخت شود تا بتوانند قیمت محصولات لبنی خود را افزایش ندهند و بدین ترتیب مردم در سراسر کشور بتوانند از محصولات مختلف لبنی بهره مند شوند.
۶- به طور کلی بهتر است یارانه ها به تولید به جای مصرف پرداخت شوند . پرداخت نقدی به جز در موارد خاصی (نظیر پرداخت به کشاورز، دامدار و یا اقشار آسیب پذیر تحت پوشش سازمانها ی حمایتی) کار صحیحی نیست و تورم بسیار زیادی را موجب می گرددو تنها در یک مقطع کوتاهی احساس شادمانی زودگذری را به مردم القاء خواهد نمود ولی پس از مدت کوتاهی مردم قدرت خرید خود را از دست خواهند داد.
منبع:اینجا
البته نگارندهی مطلب فوق در موارد شمارهی ۱ با ۵ دچار تناقضگویی شده است. ضمنا در پیشنهاد شماره ۱ ایشان آمده است که یارانه صرفا به اقشار کم درآمد دادهشود که معیار هم تحت پوشش بودن آن اقشار توسط نهادهای حمایتی است. حال سوالی که مطرح میشود این است که تعداد بسیار زیادی از اقشار کم درآمدی که تحت سرپرستی نیستند باید چه کنند. در مورد دوم نیز با ارائهی یک سیاست قدیمی دنبال راهحل جدید هستیم این مسالهی جدیدی نیست که به سمت پخت صنعتی نان برویم ولی ما هنوز شاهدیم که نانواییهای سنتی مملو از جمعیت است. و این مربوط به ذائقهی ماست؛ اگر قرار است که به قوانین بازار و سلیقهی مشتری احترام بگذاریم بهتر است در مسیر بهبود بخشیدن به کیفیت نان سنتی و کاهش مصرف انرژی در فرآوری آن نیز حرکت کنیم. در مورد بعدی «مورد ۳» طرح پلکانی بسیار مطلوب است. اما وقتی قیمت بنزین آزاد به ۱۳۰۰ تومان رسیده است، ارتقای ۲۰ تومان در قیمت بنزین نسنجیده به نظر میرسد. چون مبنای افزایش قیمت نرخ تورم و قیمت پایه نیز قیمت قبلیِ عرضه است.
در مورد برق؛ من بسیار مناسبتر میدانم که به جای این مسايل به شکستن انحصار تولید برق توجه شود. بسیاری از مردم میتوانند که خودشان برق تامین کنند و به شبکه تزریق کنند. به این ترتیب عرضه افزایش خواهد یافت و قیمت پایین خواهد آمد البته توصیه به مصرف صحیح یک دیدگاه درست است.
در مورد پنجم نیز به جای اینکه یارانه به افراد متموّل داده شود بهتر است به اقشار کم درآمد تزریق شود. اما مشکل اصلی در کشور ما یافتن این قشر است. و جالب اینکه اقشار پر درآمد ما نیز حاضر نیستند که از قطرهای از این سوبسیدها بگذرند. برای تایید آن هم بهتر است سری به صف لبنیات سوبسیدی در مناطق بالای شهر تهران بیندازید.
با توجه به گزارش اخیر رییس جمهور محترم به مردم، موارد زیر پیشنهاد می گردد. امید است دولتمردان ما توجه لازم را به نظرات کارشناسی ارائه شده داشته باشند.
۱- مایحتاج عمومی که به صورت کالابرگ توزیع می شود بایستی مورد تجدید نظر قرار گرفته و صرفاً به اقشار کم درآمد و تحت پوشش نهادهای حمایتی محدود گردد تا بتوانند تاثیرات اقتصادی خود را بر جمعیت آسیب پذیر بیشتر نمایند.
چنانچه پرداخت نقدی ما به التفاوت کالا یا یارانۀ آن صرفاً به اقشار کم درآمد باشد، به نحوی که مبلغ مستمری آنان افزایش یابد، تاثیر آن بر تورم محدود خواهد بود. هرگز نبایستی پرداخت سایر یارانه ها به صورت نقدی به کل اقشار جامعه تسری یابد که تورم وحشتناکی را به کل کشور تحمیل خواهد نمود.
۲- در مورد یارانه نان و گندم به دلیل عمومیت مصرف آن و استفاده بیشتردهک پایین جامعه از مصرف نان و گندم باید با احتیاط بیشتری برخورد کرد زیرا کاهش یارانه و یا حذف و پرداخت نقدی آن مشکلات زیادی را به وجود می آورد.
بایستی با اجرای برنامه صنعتی کردن پخت نان به جای پخت سنتی که هزینه های آن را کاهش می دهد و نیز توسعه نانوایی های فانتزی که اقشار متوسط از آن استفاده می کنند، نسبت به عدم افزایش بار مالی یارانه نان اقدام نمود و یارانه گندم را نیز به دلیل استراتژیک بودن این کالای کشاورزی به کشاورزان پرداخت نمود .
۳- در مورد یارانه بنزین و گازوئیل باید با اجرای مصوبه مجلس ششم مبنی بر افزایش تدریجی سالیانه به رسیدن به قیمت منطقی آن و متناسب با آن توسعه طرح ناوگان حمل و نقل عمومی، مترو و گازسوز کردن خودروها در یک برنامه ۵ ساله اقدام نمود.
۴- یارانه برق و آب راباید با تشویق و بخشودگی کم مصرف ها و جریمه و محاسبه تصاعدی پرمصرف ها و پرداخت ریالی یارانه انرژی به صنعت و کشاورزی شکل یارانه برق و آب حل کرد. پرداخت ریالی یارانه انرژی به هیچ وجه به مصلحت کشور نیست.
۵- در مورد شیر لازم است یارانه آن به جای شیوۀ کنونی (که شیر یارانه ای در بعضی از شهرها توزیع می شود و توزیع آن نیز نمی تواند عادلانه باشد )،به دامداران یا صنایع وابسته یارانه شیر پرداخت شود تا بتوانند قیمت محصولات لبنی خود را افزایش ندهند و بدین ترتیب مردم در سراسر کشور بتوانند از محصولات مختلف لبنی بهره مند شوند.
۶- به طور کلی بهتر است یارانه ها به تولید به جای مصرف پرداخت شوند . پرداخت نقدی به جز در موارد خاصی (نظیر پرداخت به کشاورز، دامدار و یا اقشار آسیب پذیر تحت پوشش سازمانها ی حمایتی) کار صحیحی نیست و تورم بسیار زیادی را موجب می گرددو تنها در یک مقطع کوتاهی احساس شادمانی زودگذری را به مردم القاء خواهد نمود ولی پس از مدت کوتاهی مردم قدرت خرید خود را از دست خواهند داد.
منبع:اینجا
البته نگارندهی مطلب فوق در موارد شمارهی ۱ با ۵ دچار تناقضگویی شده است. ضمنا در پیشنهاد شماره ۱ ایشان آمده است که یارانه صرفا به اقشار کم درآمد دادهشود که معیار هم تحت پوشش بودن آن اقشار توسط نهادهای حمایتی است. حال سوالی که مطرح میشود این است که تعداد بسیار زیادی از اقشار کم درآمدی که تحت سرپرستی نیستند باید چه کنند. در مورد دوم نیز با ارائهی یک سیاست قدیمی دنبال راهحل جدید هستیم این مسالهی جدیدی نیست که به سمت پخت صنعتی نان برویم ولی ما هنوز شاهدیم که نانواییهای سنتی مملو از جمعیت است. و این مربوط به ذائقهی ماست؛ اگر قرار است که به قوانین بازار و سلیقهی مشتری احترام بگذاریم بهتر است در مسیر بهبود بخشیدن به کیفیت نان سنتی و کاهش مصرف انرژی در فرآوری آن نیز حرکت کنیم. در مورد بعدی «مورد ۳» طرح پلکانی بسیار مطلوب است. اما وقتی قیمت بنزین آزاد به ۱۳۰۰ تومان رسیده است، ارتقای ۲۰ تومان در قیمت بنزین نسنجیده به نظر میرسد. چون مبنای افزایش قیمت نرخ تورم و قیمت پایه نیز قیمت قبلیِ عرضه است.
در مورد برق؛ من بسیار مناسبتر میدانم که به جای این مسايل به شکستن انحصار تولید برق توجه شود. بسیاری از مردم میتوانند که خودشان برق تامین کنند و به شبکه تزریق کنند. به این ترتیب عرضه افزایش خواهد یافت و قیمت پایین خواهد آمد البته توصیه به مصرف صحیح یک دیدگاه درست است.
در مورد پنجم نیز به جای اینکه یارانه به افراد متموّل داده شود بهتر است به اقشار کم درآمد تزریق شود. اما مشکل اصلی در کشور ما یافتن این قشر است. و جالب اینکه اقشار پر درآمد ما نیز حاضر نیستند که از قطرهای از این سوبسیدها بگذرند. برای تایید آن هم بهتر است سری به صف لبنیات سوبسیدی در مناطق بالای شهر تهران بیندازید.
0 نظرات:
ارسال يک نظر